SKiBA Wydział Animatorów Kultury Taniec
Taniec PDF Drukuj Email
Zmień rozmiar czcionki:

Zaproszenie do tańca

 

 

Specjalizacja taneczna powstała we wrocławskim Studium w 1985 r. z inicjatywy ówczesnej dyrektorki – pani mgr Janiny Szumigraj.

 

Obiekty...

 

Taniec ludowyPoczątki nie były łatwe. Chociaż znalazła się grupa pedagogów, pragnących prowadzić zajęcia, szkole brakowało zaplecza. Korzystano więc z wynajętych pomieszczeń – sali prób Operetki Wrocławskiej oraz z sali ówczesnego Wojewódzkiego Domu Kultury przy ul. Mazowieckiej oraz pomieszczeń Szkoły Tańca prowadzonej przez naszego absolwenta Krzysztofa Majewskiego przy pl. Staszica.

 

Dawna sala taneczna  nr 10Lata mijały, chętnych do nauki przybywało. Dzięki staraniom kierownictwa, Studium otrzymało dwie sale na drugim piętrze budynku Przedszkola nr 77 przy ulicy Juliana Ursyna Niemcewicza 4 i jedną w piwnicy. Jedną z sal na drugim piętrze przekształcono w profesjonalną salę baletową z lustrami.

 

Dziś ta część budynku nie należy już do szkoły, jednak dzięki mgr Krystynie Hrycyk, obecnej dyrektorce Studium, młodzież może ćwiczyć w nowych salach tanecznych w budynku przy ul. Niemcewicza 2 (sala nr 1 z lustrami i sala nr 11), w sali nr 6 na trzecim piętrze budynku przy ul. Niemcewicza 4 oraz w sali gimnastycznej.

 

Obecna sala tanecznaSpecjalizacja taneczna rozwijała się w trudnych warunkach, ale wiadomo, że szkołę tworzą nie gmachy, lecz ludzie. A do tych Studium miało i nadal ma szczęście. W szkole pracowało wielu wybitnych pedagogów, którzy swoją pasję przekazywali kolejnym pokoleniom. Jedni przychodzili tylko na chwilę, inni oddali Studium wiele lat życia. Nie sposób wymienić wszystkich.

 

 

... i przede wszystkim ludzie

 

Kilka nazwisk: Henryk Sawicki – choreograf, tancerz, baletmistrz, solista baletu Opery Wrocławskiej – w Studium nauczyciel tańca charakterystycznego. Bożena Olearczyk – tancerka Teatru Wielkiego w Łodzi oraz Opery Wrocławskiej – w Studium nauczycielka tańca charakterystycznego (obecnie dr Bożena Klimczak – adiunkt w PWST im. L. Solskiego w Krakowie. Oddziały Zamiejscowe we Wrocławiu i prodziekan Wydziału Aktorskiego), prowadziła również warsztat choreograficzny. Mariola Szymańska – sędzia Turniejów Tańca Towarzyskiego, instruktorka tańca, trenerka tańca sportowego II klasy – w Studium prowadziła warsztat choreograficzny. Beata Lichtarska – wychowanka prof. Mariana Wieczystego, jedna z najlepszych trenerek tańca towarzyskiego w Polsce, wieloletni sędzia Turniejów Tańca Towarzyskiego – w Studium wieloletni nauczyciel tańca towarzyskiego. Ewa Mikosz-Miedzińska – choreograf, kierownik pedagogiczny i artystyczny Dziecięcego Studium „Balerinka” – w Studium nauczycielka tańca ludowego, tańca narodowego oraz wybranych zagadnień z reżyserii i kompozycji tańca. Małgorzata Adamczyk-Młodzianowska – tancerka zafascynowana tańcem ludowym oraz tańcem nowoczesnym, choreograf oławskiego Zespołu Pieśni i Tańca „Porębiok” – w Studium od 1988 roku do dziś uczy polskich tańców narodowych, folkloru tanecznego i tańca jazzowego. Stefan Borowski – solista Opery wrocławskiej, w Studium długoletni nauczyciel tańca klasycznego i historii tańca i baletu. Waldemar Staszewski – solista baletu Opery Wrocławskiej, kierownik Studia Baletowego przy Operze Wrocławskiej, dyrektor artystyczny Szkoły Baletowej – Studia Baletowego we Wrocławiu – w Studium nauczyciel technik tańca klasycznego. Wiesław Gawałek – aktor i śpiewak Gliwickiego Teatru Muzycznego – w Studium nauczyciel rytmiki. Lidia Ciszewska – kompozytorka, autorka piosenek do spektakli dziecięcych, współzałożycielka wrocławskiego Teatru „Trakt” – w Studium akompaniatorka. Tomasz Kulikowski – kompozytor muzyki kameralnej i religijnej, obecnie wykładowca Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu – w Studium akompaniator. Jolanta Wesołowska-Michalak – śpiewaczka, kompozytorka, niestrudzona animatorka, od 1997 r. uczy w Studium rytmiki i wiedzy o muzyce. Dzięki jej zapałowi co roku powstają niezapomniane widowiska, w których biorą udział słuchacze wszystkich specjalizacji Wydziału Animatorów Kultury.

 

staronZ czasem dawnych mistrzów zaczęli zastępować ich wychowankowie: Ireneusz Tabisz – absolwent Studium z 1990 r. – później nauczyciel tańca towarzyskiego. Małgorzata Gietler – instruktorka tańca i choreograf, absolwentka Studium z 1993 r. wróciła do szkoły, by uczyć techniki wolnej i mód tanecznych. Ewa Staroń – absolwentka Studium w 1999 r., założycielka teatru tańca „Niezależna Manufaktura Taneczna”, wiceprezes Stowarzyszenia Artystyczno-Edukacyjnego ARTATUT, zapoczątkowała we Wrocławiu cykl imprez promujących taniec współczesny – w Studium uczyła technik tańca jazzowego i mód tanecznych. Wojciech Koguciuk absolwent z 1999 r., instruktor tańca nowoczesnego, związany z kilkoma domami kultury na Dolnym Śląsku, prezes Stowarzyszenia Artystów Kreatywnych ARTEO – w Studium nauczyciel techniki wolnej i mód tanecznych. Damian Białecki, teoretyk muzyki i muzykoterapeuta – w Studium jest akompaniatorem i nauczycielem muzykoterapii.

 

Ten krótki przegląd pokazuje, z jakimi ludźmi spotyka się tu młodzież. Większość tych osób to nie tylko utalentowani tancerze, pedagodzy, lecz także ludzie całym sercem oddani krzewieniu kultury, zarażający swoimi zamiłowaniami kolejne pokolenia.

 

Ze Studium wychodzą młodzi ludzie pełni zapału, pragnący dzielić się swoimi zainteresowaniami z młodzieżą, podejmujący pracę animatorów w ośrodkach kultury, powołujący do życia zespoły taneczne, grupy teatralne, stowarzyszenia. Ich praca pokazuje, że elementy techniki tanecznej można wykorzystać w pomocy psychologicznej, terapii uzależnień, przeciwdziałaniu przemocy.

 

 

W ostatnich latach zmienia się charakter prac dyplomowych, powstających w Studium. Coraz częściej pojawiają się prace praktyczne, będące przykładem animacji grupy amatorów. Oczywiście zmieniły się również zajęcia, w których uczestniczy młodzież. Na początku działalności specjalizacji tanecznej większy nacisk kładziono na naukę tańców narodowych, dziś obok nich pojawia się taniec nowoczesny, mody taneczne, prezentujące najnowsze style tańca.

 

Niezmienne jest jednak jedno – to, że do Studium przychodzą ludzie z pewnym bagażem doświadczeń, pragnący zdobyć wiedzę praktyczną i wychodzą wyposażeni w narzędzia pomocne w przekazywaniu miłości do sztuki następnym pokoleniom.